Busrit van besinning

Sondagoggend voor hanekraai nog saam met Selfoonseun die pad gevat Kentucky toe -- om hom met die negentien uur-rit geselskap te hou (en dit in 17 uur gedoen), en toe Maandagaand daar op die Greyhoundbus geklim en 26 uur en 1269 myl later hier aangeland!! (Vanoggend halftwee!)

Leersame en besinnende ervaring -- die "down and outs" gesien soos nog nooit tevore. Was vir 26 uur lank die wel-afste mens in die omgewing tussen derhonderde malendes en in-die-ry-stanendes met die oorklimslag vir die volgende trajek.

In vier stede oorgeklim en dan langspad ‘n paar minute op ‘n keer gestop vir badkamertoegaan en kitskos koop. Insiggewende gesprekke met medereisigers gehad. Daggarook geruik. ‘n Pragtige jong meisie gesien sit en ruk van kop tot tone en oë, o só leeg -- ek vermoed a.g.v. dwelmmisbruik. Wesens gesien met geen, maar geen ongetatoeërde sigbare plek op die liggaam nie. En moes kyk hoe kindertjies emosioneel verniel word drie-uur in die oggend wanneer hulle veilig en knus in ‘n warm bedjie moes kon geslaap het.

O, wat ‘n deursnit van ‘n stukkende en verwoeste wêreld.

En met soooveel dankbaarheid later vanoggend my oë in my eie, skoon bed oopgemaak: nie blind of kreupel nie; nie verwaarloos of arm nie; nie ongelooflik oorgewig nie. Nie honger nie. Nie ongeliefd en verwaarloos, verwese of uitgestote nie.

En met vrede en veiligheid tuis by Jesus.

Here, in U groot genade, sorg vir die armes, die verwaarloosdes, die lewensverminktes. Ek kan nie, in elk geval nie meer as wat een mens kan nie, maar U is almagtig en liefdevol.

Here….help….

En toe gil ek lank en lekker

Verlede Sondag het ons ‘n uitnodiging gehad om by Ketoenjie (oftewel dogterkind Poppiedot) en skoonseun te gaan eet. Sy ouers sou net voor middagete per vliegtuig aanland vir ‘n week se vakansie.

Daar gekom, staan en bewonder ons saam met die twee hul voortuintjie, maar toe Ketoentjie nogeens daarop aandring dat ons uit die warm son uit binnetoe moet gaan, maak ons so. Dis toe ek by die deur instap dat ek net oor die drumpel vir Selfoonseun gewaar (dis nou die meneertjie wat vir my so ‘n maklike selfoonnommer in die hande gekry het op grond van my verstandelike “agteruitgang”).

En toe kry ek my kind beet en ek gil lank en lekker, sonder ophou. Want ons is mos baaie lief vir die klong, en as hy bowendien vir negentien uur lank gery het (meeste daarvan deur die nag en met net drie ure se slaap) om as ‘n verrassing vir sy ouers te kom kuier, nou ja, dan kan die hele buurt maar in die vreugdekreet deel. Sondagstilte of te not.

Dis nou Donderdag en ons kuier nog steeds ‘n hond uit ‘n bos uit. En die vreugde is groot. Maar ek gil darem nie meer nie.

Ai, ai.....

....die Suid-Afrikaanse Kapingsindikaat slaan weer toe!



Om verstaanbare redes wou hierdie oortreder nie met die kameraman saamwerk nie:

1231....en g'n kompliment

Vennoot beveel aan dat dit tyd is vir my om ‘n nuwe selfoon te kry. Ek is nie vreeslik beïndruk met die voorstel nie -- het dan nou net na twee jaar lekker tuis geraak met my ou selfoontjie. Maar nou ja….
So met die rondvra tussen die kinders na goeie dienslewering deur maatskappye, doen die jongste aan die hand dat ek op sy plan aanteken omdat dit finansiële voordeel inhou.

Wel, so besluit, so gedoen. Hy onderneem om alles gereël en bevestig te kry, moet net weet of ek enige voorvereistes het. “Ja,” grap ek sommer so tussendeur, “tog net ‘n maklike nommer om te onthou, asseblief.”

‘n Paar uur later bel hy. Alles is soos dit moet wees, ek kan my splinternuwe selfoon gaan haal.
“En my nuwe nommer?”

“Die areakode, Ma, en dan 1231.”

“Régtig Seun, jy maak nie ‘n grap nie?!”

“Régtig Ma. Is Ma nie bly nie?”

“Bly?? Ek is verheug! Maar hoe het jy dit reggekry?”

“Ag maklik. Die mannetjie het nou wel omtrent so vyf-ses minute gevat om dit te bekom, maar hy was baie gewillig nadat ek hom vertel het Ma is vinnig besig om agteruit te gaan en kan amper niks meer onthou nie.”



..…..O……

Mottemanewales (laaste)

Sommer vir interessantheid, so ‘n paar ander gevlerktes in die motwêreld…

Brahminmot, ook genoem die uilmot (Indonesië)


Luiperdmot (Oos- en suidelike VSA en Mexico)

Io moth:


Die wêreld se grootste mot, die Atlasmot, is tuis in die woude van Suidoos-Asië. Gereken as die grootste op grond van totale vlerkoppervlak: meer as 400 vk cm/65 vk duim. Die vlerkspan dieselfde as die witheksmot, 30 cm. Sy kokon lyk glo soos ‘n vrug wat aan die boom hang en word in Taiwan as klein handsakke/beursies gebruik.. Die volwasse mot het geen mond nie en kan dus niks eet nie.


En dan…..die móóiste mot waarvan ek weet: die Maanmot (Luna moth). Vlieg net snags, en wel in die bladwisselende woude van Noord-Amerika. Die volwasse mot kan ook nie vreet nie en leef net een week lank, slegs om te kan paar.


Hoef seker nie eens te noem in watter kategorie ou Willie wolmot sekerlik die prys gaan wen nie: